Ooit al eens van speeldeeg gehoord? Ik ook niet tot afgelopen week. Maar ik denk dat je er al snel een beeld bij krijgt als je het plaatst binnen de context van een pizzeria. Ik was met mijn vrouw en twee kinderen naar een restaurant genaamd “Pizza & Prosecco” in Nijmegen. Afgelopen zomer was ik er tijdens de Vierdaagse Feesten al eens toevallig op het terras beland en een heerlijke pizza gegeten. Daarbij zat toen de charme vooral in de potjes verse basilicum die op tafel stonden. Enerzijds kleurde dat fris groen op de tafelkleden waardoor je er automatisch van uit gaat dat ze ook in de keuken alleen verse ingrediënten gebruiken. Anderzijds gaf het een speels effect aan je pizza: je kunt zelf de lekkerste blaadjes plukken en naar smaak toevoegen aan je eigen maaltijd. Zo simpel, maar zo slim. Je wordt meer betrokken in het productieproces van je eigen eten.

Afgelopen week hadden ze geen basilicum op tafel, maar werd er bij het opnemen van de drankjes gevraagd of de kinderen alvast een bolletje speeldeeg wilden. Oftewel een bord met meel en een bolletje deeg, waar ze zelf mee aan de slag konden. Beetje kneden, rollen, draaien en je eigen vorm brood maken, waardoor de wachttijd gevoelsmatig werd verkort. Het bolletje deeg werd daarna ook daadwerkelijk afgebakken en na het eten meegegeven voor thuis. Hoe briljant is dat! Het klopt met het thema (pizza), creëert interactie (lekker spelen met eten) en heeft verreweg meer creativiteit dan een standaard kleurplaat. En het levert je ook nog eens napret op als je hem thuis opeet.

Ik zeg: alle kleurplaten de deur uit! Bedenk eens iets wat past bij je eigen bedrijf!

Met veel groeten,

Olivier Oostelbos