Vlak voor Kerst stond er een vage bekende voor de deur: de bezorger van de reclamefolders. Normaal gooit hij het in plastic verpakte pakket in de brievenbus, maar in dit geval belde hij aan en wenste me met vragende ogen ‘fijne feestdagen’. Vervolgens gaf hij mij het pakket met reclameboodschappen en bleef hij nog even staan. Duidelijk op zoek naar een fooi. Ik heb hem netjes bedankt en ook hem een fijne vakantie gewenst, waarna ik de deur dicht deed.

Waarom zou ik fooi moeten geven voor oud papier? Omdat dat hoort? Omdat iedereen dat doet? Waarom? Wat is de extra service die hij verleent, waarvoor ik hem zou belonen? Ik zie hem nooit, ik hoor hem nooit, er is geen enkel contact. Laat staan extra service! Hij zegt de rest van het jaar niet eens goedemorgen?! Het zou anders zijn als hij de folders in de vorm van een origami-zwaan door de brievenbus zou laten fladderen. Dat zou ik dan weer wel willen belonen!

Ik geef de man van de NUON die 1x per jaar aanbelt om de meterstanden te controleren toch ook geen fooi omdat de lampen dit jaar zo lekker helder brandden? Sterker nog: ik denk dat ik in mijn trainingen uitermate service-gericht ben en ik krijg ook geen fooi. Alhoewel, dat klopt niet helemaal bedenk ik me nu. Ik krijg wel eens een bosje bloemen, een flesje wijn of zelfs een mascotteknuffel na afloop van een training. Dat voelt wel goed. Vooral omdat degene van wie ik het krijg moeite heeft gedaan om dat voor mij te regelen. Omdat hij waardeert wat ik voor hem heb gedaan.

Maar waarom voelt het dan toch als een verplichting om de reclamejongen een fooi te moeten geven? Misschien dat we af moeten stappen van de standaard fooien waar ze verwacht worden, maar juist weer met een broekzak vol euro’s ONGEVRAAGD en IEDEREEN belonen die ons servicegericht behandelt. Maakt niet uit waar. In de supermarkt, het tankstation, de bakker, de bank, het stadskantoor, de zorgwinkel, noem maar op. Hoe zouden mensen dan reageren?!

Met veel groeten,

Olivier Oostelbos